ขอโทษนะที่ฉันต้องขอลา
เพราะนับวันฉันเหนื่อยล้าเกินทนได้
ต้องรับรู้เธอมีใครต่อใคร
อยู่ต่อไปเจ้าหัวใจคงยับเยิน
ยอมจากเธอไปจะดีกว่า
เพราะอยู่ไปยิ่งไร้ค่าทนไม่ไหว
มีความรักให้คนที่ไร้หัวใจ
น้ำตาตกในนองหัวใจอยู่ทุกวัน
ปล่อยฉันไปตามทางเถอะนะ
ก่อนจะรู้เห็นอะไรมากกว่านี้
อย่ารอวันฉันเหลืออดเลยคนดี
เตือนกันไว้ตรงนี้ "ฉันเป็นมวย"

ฉันควรทำอย่างไรเธอ
เมื่อความพลั้งเผลอดึงเธอเข้ามาใกล้
พร้อมกันก็ดึงใครต่อใคร
ให้อยู่ใกล้หัวใจเธอเหมือนกัน
ฉันควรแก่งแย่งแข่งขันใช่ไหม
เพียงแค่คิดหัวใจก็ไหวหวั่น
ฉันจะสู้เพื่อเธออย่างไรกัน
ในเมื่อฉันไม่รู้เธอเข้าข้างใคร

โอกาสที่เคยให้ไป
เธอเลือกที่จะทำลายมันทิ้งไปตรงหน้า
จะร้องขออะในเมื่อเธอไม่คิดจะรักษาสัญญา
อย่าเสียเวลากับสิ่งที่เธอเคยบอกว่าจะรักษามันด้วยหัวใจ
พอเถอะน่ะฉันขอร้อง
อย่าพยามต่อรองให้หวั่นไหว
ฉันเป็นคนมีเลือดเนื้อมีหัวใจ
ถ้ารักกันจริงก็ปล่อยให้ฉันไปอย่ารักฉันไว้ด้วยคำรักของเธอ

รักแรกเริ่มเสริมเติมแต่งความหวานชื่น
ดูระรื่นในใจหายเศร้าหมอง
แต่เมื่อเธอเจอคนที่อยากจับจอง
เธอไม่มองหันกลับมาจากลาไป
ใยตัวเธอไม่คิดถึงฉันบ้าง
รักเริ่มจางเธอก็ไปเยื่อใยหาย
เมื่อฉันไม่ใช่รักแล้วคงต้องcry
โปรดอย่าได้พบเจอเธออีกเลย

อ่านแล้วรู้สึกยังไงคอมเมนต์ด้วยนะ อ่านแล้วงงหรืออ่านแล้วชอบก็บอกบอกนะ ด่าได้ไม่ว่ากัน ขอขอบคุณนะครับ

* โอ้เจ้านก เสรี แห่งชีวิต
โบยบิน ตามลิขิต อารมณ์ฝัน
บิน บิน บิน ร่อนฟ้อน ระเริงครัน
ปีกแห่งฝัน พลันหลุดร่วง ดังบ่วงกรรม

กรรมใด บันดาล ได้พานพบ
แท้ซากศพ รอวันเน่า เฝ้าถลำ
คอยคลุกเคล้า เกลือกกลั้ว มั่วระยำ
จึงหลงใหล ใฝ่ต่ำ ส่อส่ำทราม

** พ่ายแพ้ แก่ความ เข้มแข็ง
โรยแรงซบ อาจม หล่มหลุมหวาม
มัวมืด ฝืดฝืน ท่ามคืนคร้าม
บุ่มบ่าม หลงทาง ระหว่างวัย

ที่ผิดพลาด คือที่เรา เฝ้าหลงผิด
ที่คอยคิด เชื่อมั่น ฝันสดใส
เป็นตาแก่ บอดบ้า หาทางไป
รีบเดินไว ฝ่ามือหมอก ออกสู่ทางฯ